Βασίλης Κατακουζινός: ο παλαιότερος σερβιτόρος της παροικίας μας

	Ο Βασίλης Κατακουζινός

ΤΩΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ "ΛΑΪΚΟΝ" ΣΤΟ ΡΙΤΣΜΟΝΤ

ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΜΗΛΙΟΥ

Τον κάλεσα στο γραφείο μου για ένα καφέ και να μου πει λίγα λόγια για το επάγγελμά του (σερβιτόρος) που ξεπέρασε τον μισό αιώνα (!) αλλά συνεχίζει να εργάζεται με όρεξη και με μεράκι γιατί απλά... το αγαπάει αυτό που κάνει.

Πρόκειται για τον Βασίλη Κατακουζινό έναν ευγενικό άνθρωπο ο οποίος είναι γεννημένος για σερβιτόρος που φυσικά χρειάζεται πάνω από όλα η ευγένεια προς τον πελάτη, ακόμη και στον πλέον ιδιότροπο, η εξυπνάδα, η ταχύτητα στην εξυπηρέτηση, το χαμόγελο, το καλωσόρισμα και μετά η καληνύχτα και το "ευχαριστώ".

Ο πελάτης όλα αυτά τα ζητάει και επιβάλλεται οπωσδήποτε ο κάθε σερβιτόρος να τα προσέχει ως επίσης και να παίζει το μάτι του στην αίθουσα αν χρειαστεί κάτι κάποιος πελάτης για παράδειγμα αν του πέσει ένα μαχαίρι στο πάτωμα και ο σερβιτόρος να το αντικαταστήσει.

Πάρα πολλά έχει αυτό το επάγγελμα που φυσικά δεν είναι και εύκολο αλλά ας δούμε τι λέει ο Βασίλης Κατακουζινός με την εμπειρία των... 52 ετών στο επάγγελμα αυτό ο οποίος είναι από την Λήμνο και συγκεκριμένα από το Ρωσοπούλι το οποίο απέχει από τη θάλασσα μίση ώρα αν θέλει κάποιος να περπατήσει.

- Πότε ήλθες στην Αυστραλία Βασίλη;

- Έφυγα από την Ελλάδα στις 2 Οκτωβρίου το 1956 και έφτασα στην Αυστραλία την 1η Νοεμβρίου. Θυμάμαι ήταν Πέμπτη και το τελευταίο ταξίδι που έκανε το "Κυρήνεια".

- Είχες δικούς σου στην Αυστραλία;

- Με έφερε ένας θείος μου, του πατέρα μου αδελφός στη Μελβούρνη και αμέσως έπιασα δουλειά σε μια καφετέρια (Morning Caf?) στο Lonsdale St., ακριβώς απέναντι από το νοσοκομείο και ήταν ένα από τα καλά μαγαζιά εκείνη την εποχή όπως και το "Ομόνοια", το "New Athens" και το "Πειραιάς". Εκεί μπορούσες να βρεις όλα τα ελληνικά παραδοσιακά φαγητά που για τους μετανάστες και ειδικά για τους εργένηδες ήταν μια πραγματική Όαση.

- Βασίλη υπήρχαν μπακάλικα με ελληνικά προϊόντα;

- Ναι ήταν ο Πιτσιλίδης στο Lonsdale St., που είχε κάτι λίγα. Όπως σου είπα και πιο πάνω με έφερε ο θείος μου και ήμουνα 14 ετών. Καταλαβαίνεις πως ήταν δύσκολα για μένα αλλά άρχισα σαν βοηθός σερβιτόρου στο "Morning Caf?".

- Φαντάζομαι ότι η αμοιβή σου να ήταν μηδαμινή.

- Οπωσδήποτε όταν είσαι ανήλικος τι χρήματα να κερδίσεις.

- Έχεις κάνει 52 χρόνια τώρα σε αυτή τη δουλειά... τι έχεις να μου πεις... δηλαδή τι έχεις αποκομίσει.

- Γνώρισα και γνωρίζω όλες τις τάξεις ανθρώπων και αυτό που λέω, πιστεύω και επιμένω είναι το πώς θα πρέπει να σέβεσαι τον πελάτη άσχετα το πόσα θα αφήσει στο μαγαζί. Ακόμη και καφέ να παραγγείλει πρέπει να είσαι ευγενής.

- Πως ξεκίνησες Βασίλη ως σερβιτόρος... σου έδειξε κάποιος ή είσαι αυτοδίδακτος;

- Στην αρχή όλο και κάποιος μου έδειχνε πως θα πιάσω το πιάτο, πως θα ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί και άλλα μυστικά του επαγγέλματος και στη συνέχεια χρόνο με τον χρόνο γινόμουν όλο και καλύτερος.

- Γενικά θυμάσαι κάποιο περίεργο ή ανθρώπους που πέρασαν από κοντά σου;

- Τι να σου πρωτοπώ; Κατ αρχήν ερχόντουσαν όλοι οι παλαιστές όπως ο Καρπόζηλος, ο Λαμπράκης όπου εκείνη την εποχή ήταν για τον ελληνισμό το κάτι άλλο αλλά επειδή ήταν λίγα τα ελληνικά μαγαζιά δουλεύαμε πάρα πολύ.

Από περίεργα που με ρώτησες θυμάμαι ένα πελάτη που ερχόταν κάθε μέρα στο "Morning Cafe" και ήθελε ομελέτα αλλά από πάνω ήθελε να του βάζω δυο τηγανιτά αυγά (το μάτι που λέμε) χωρίς να σπάσει ο κρόκος! Η παραξενιά στο μεγαλείο της!

- Με τη άδεια ποτού τι κάνατε;

- Το ποτό απαγορευότανε τελείως και το σερβίραμε σε φλιτζάνι για να μη φαίνεται.

- Υπήρχαν ελεγκτές ή αστυνομικοί που έκαναν έλεγχο;

- Ναι και πέφτανε χοντρά πρόστιμα.

- Άλλαξες μαγαζί αργότερα;

- Πήγα στο "Aligadi" γύρω στο 1965 το οποίο το γυρίσαμε και στα μπουζούκια. Από εκεί πήγα στο Ρίτσμοντ που συμπτωματικά είμαι πάλι σήμερα στην ίδια περιοχή και συγκεκριμένα στο εστιατόριο "Λαϊκόν".

- Τα μετρημένα μαγαζιά που δούλευαν είχαν άδεια ποτού αργότερα;

- Όχι σε όλα τα ποτά ήταν πειρατικά.

- Από τα μαγαζιά που δούλεψες ποια ξεχώρισες εκείνο τον καιρό;

- Ήταν το "Μπουλαμπέζε" καλό μαγαζί που βρισκόταν στο Malvern Rd & Tooronga Rd., και φυσικά στην ταβέρνα του Νίκου Γλεντζέ "Νίκος" που έκανα 9 χρόνια και 3 μήνες, ενώ στο "Ομόνοια" παλαιότερα είχα κάνει 8 χρόνια. Ακόμη δούλεψα και στο The Greek στο Toorak και σε πολλά άλλα.

- Πως βλέπεις τα τότε μαγαζιά με το σήμερα;

- Η διαφορά είναι μεγάλη και φυσικά υπάρχουν πάρα πολλά μαγαζιά. Εκτός αυτού υπάρχει τώρα η τηλεόραση και ειδικά όταν παίζονται αγώνες ποδοσφαίρου φεύγει ο ποδοσφαιρόφιλος να πάει σε ταβέρνα; Αλλά το "πεπόνι" κάνει ζημιά γιατί είναι Παρασκευή και Σάββατο.

- Μα στο φουτμπόλ το "πεπόνι" που είπες δεν πηγαίνουν και πολλοί έλληνες...

- Για τους ξένους μιλάω. Είναι γεγονός πως δεν πρέπει να περιμένει ένα μαγαζί να κάνει δουλειά μόνο με τον ελληνισμό. Αν δεν έχει ένα 70% με ξένους είναι πολύ δύσκολο να σταθεί, εκτός φυσικά από κάποιες περιπτώσεις.

- Βασίλη έχεις κάποιο μυστικό στη δουλειά σου ή κάποια αρχή;

- Σίγουρα έχω και από την ώρα που ξεκινάω για τη δουλειά μου όλα τα προβλήματά μου τα κάνω πέρα και προσπαθώ να έχω καθαρό μυαλό, Έχω μεράκι για τη δουλειά που κάνω και δεν την βλέπω για αγγαρεία.

- Έχεις κάτι να προσθέσεις;

- Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους επιχειρηματίες που βρέθηκα κοντά τους αλλά και τους συναδέλφους μου με τους περισσότερους από τους οποίους έχουμε δουλέψει μαζί αλλά και όλους τους πελάτες που με την παρουσία τους με υποστήριξαν αλλά και με υποστηρίζουν με την παρουσία τους.

- Για το "Λαϊκόν" που έχεις αναλάβει την εξυπηρέτηση θα μου πεις δυο λόγια;

- Πρώτα απ όλα να πω για τον ιδιοκτήτη Τσάρλι Τζάρο και την διευθύντρια την κόρη του Βικτόρια οι οποίοι είναι θαυμάσιοι άνθρωποι.

Το "Λαϊκόν" διαθέτει έναν άριστο και πεπειραμένο σεφ τον Δημήτρη Σταματάκη με προϋπηρεσία στο Πόρτο Καρράς στη Χαλκιδική. Η μεσογειακή κουζίνα που προσφέρει είναι το κάτι άλλο. Να υπενθυμίσω επίσης πως αυτή την Κυριακή θα είμαστε ανοικτά μεσημέρι και βράδυ για την εορτή της Μητέρας.