Πάσχα στην Παναγία Καμαριανή...

Του Τάσου Δουβαρτζίδη

Το φετεινό Πάσχα ήταν διαφορετικό. Πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα, θαρρείς και η Θεία Πρόνοια τα προβλέπει όλα, παρακολουθούσα με δέος διάφορα δημοσιεύματα, το ένα πίσω από το άλλο, μια δοκιμασία σε περίοδο νηστείας, Παναγία μου, σκέφτηκα, Μεγάλη η Χάρη Σου, μέρες που είναι, με πονάς!

Και, αντί ν' αρχίσω τις προετοιμασίες και τα ψώνια για το Πάσχα, να δεχτώ συγγενείς και φίλους σπίτι μου, στην ονομαστική μου γιορτή, έφυγα, σα να 'φηνα πίσω μου κι ένα "ουουχ,..", να ησυχάσω για λίγες μέρες, μακριά από τις διαλέξεις που άκουσα και τις καταγγελίες και τις αντεκκλήσεις που διάβασα και τον πόνο της Σαρακοστής που αισθάνθηκα και, παίρνοντας την οικογένειά μου, έφυγα... "μακριά από τους ανθρώπους", που λέει ο ποιητής και βρέθηκα κοντά στην Παναγία Καμαριανή!

Το ζήτησαν τα παιδιά μου. Ξαφνιάστηκα. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι γονείς είναι αυτοί που λένε...πάμε εκεί και τα παιδιά, κάπου δυσανασχετούν, άντε πάμε... τελικά έρχονται. Τι έγινε τα ρωτώ. Πώς, έτσι, ξαφνικά..! Θυμάμαι, πριν χρόνια, που είχαμε πάει μια φορά στον Παπαλευτέρη, μου λένε τα παιδιά μου. Μας άρεσε πώς μιλούσε. Απλά. Τον πάω, πώς να σου το πω! Είναι "ανθρώπινος" μου λέει η κόρη μου. Είναι απλός, είναι.. "cool" αυτός ο παπάς, συμπληρώνει ο γιος μου.

Και πήγαμε. Μεγάλη Πέμπτη. Και την Μεγάλη Παρασκευή στην Αποκαθήλωση και το βράδυ στον Επιτάφιο. Δέος! Άλλο να γυρνάς στον Επιτάφιο στη Μελβούρνη, μέσα στα πάρκινγκ και στις αγορές, που βέβαια έχουν τη δική τους χάρη, δε λέω. Άλλο να είσαι εκεί ψηλά. Ψηλότερα από τους ανθρώπους. Κοντύτερα στους ουρανούς!

Το Μεγάλο Σάββατο, στην Ανάσταση. Αισθάνεσαι να αγγίζεις το Θεό. Να είσαι κοντά στην Παναγία. Να της μιλάς! Είπα να Της μιλάς, Μεγάλη η Χάρη Της και θυμάμαι τον Παπαλευτέρη, μπροστά στην Εκκλησία, τον θυμάμαι γιγάντιο, τεράστιο και λεβεντόκορμο, να κοιτάει στον Ουρανό και μετά να σε βλέπει ίσια στα μάτια. Μου θύμισε τον... Καπετάν Μιχάλη του Νίκου Καζαντζάκη, έτσι που τον έβλεπα, αγέρωχο! Τον αισθάνθηκα να μιλάει... κατ' ευθείαν στην Παναγία την Καμαριανή, σα να 'τανε εκεί μπροστά μας. Σα να την έβλεπε και Της μιλούσε. Την ευχαρίστησε, Την κοίταζε και Της έλεγε με ευγνωμοσύνη "Σε ευχαριστώ Παναγία μου Καμαριανή, που με βοήθησες να Σε φέρω εδώ επάνω, στον Κόκκινο Λόφο. Εδώ είναι το Σπίτι Σου! Σου το είχα πει, Παναγιά μου, θα το προσπαθήσω. Κι Εσύ με βοήθησες να το πετύχω! Στη Χάρη Σου χρωστάμε όλοι μας εδώ αυτό το Προσκύνημα, Παναγιά μου! Και σε όλον αυτόν τον κόσμο! Δώσε Τη Χάρη Σου στα παιδιά, Παναγιά μου. Και στους μεγάλους. Και στους ηλικιωμένους! Στους άρρωστους να γιάνουν και να γίνουν καλά! Και σ' αυτούς που έφυγαν μικροί και νέοι, Παναγιά μου, να τους προσέχεις, εκεί κοντά Σου"!

Την ώρα εκείνη, στιγμή κατάνυξης, διέκρινα ένα δάκρυ στα μάτια της γυναίκας μου, δάκρυ ψυχικής ανάτασης, σκέφτηκα και αυθόρμητα, αισθάνθηκα την ανάγκη να κοιτάξω ψηλά, να μιλήσω κι εγώ στην Παναγία, να Τη δω, εγώ ο ταπεινός, να της εξομολογηθώ πως, ενώ δεν κράτησα Σαρακοστή, όπως με έμαθε η μάνα μου από μικρό, τελικά, ήθελα να κοινωνήσω, "κι ας μου το συγχωρήσεις", να Της πω. Το αισθάνθηκα να δείχνει κατανόηση! Και, έχοντας την Παναγιά στο πλευρό μου, δεν του το είπα του Παπαλευτέρη, όταν το άλλο πρωί κοινώνησα. Ευτυχώς δε με ρώτησε! Στο κάτω της γραφής και ο Παπαλευτέρης δε μας τα λέει όλα αφού, όταν φύγαμε πια από τον Κόκκινο Λόφο, άκουγα το γιο μου και τον ανεψιό μου να λένε με μια φωνή, "He is cool, mate",αφού, όπως είπαν, έπαιξε ποδόσφαιρο μαζί τους και με άλλα παιδιά, και μάλιστα έκανε και πολλές τρίπλες και "τάκλιν" και άλλα κόλπα με τη μπάλα, μόνο που, εμείς χάσαμε το θέαμα αφού τα πίναμε κάπου στο χωλ και αφού,... δε μας κάλεσε μαζί του!

Μέρα του Πάσχα στο Red Hill, χιλιάδες ομογενών, με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, τα αρνιά στη σούβλα. Το φιλόξενο μάτι των ανθρώπων που βοηθούσαν. Τα τσάμικα και τα ποντιακά και οι ζεμπεκιές. Να φύγουν τα ντέρτια και οι καημοί, σκέφτηκα. Να φύγουν και οι κακίες.

Ανάσταση της ψυχής, χαμόγελο της Αγάπης!